Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hakken en hout zagen. Ge vindt het misschien voor deze peuters van een jaar of acht, negen een eenigszins gevaarlijke arbeid. Men kijkt ons bij de opmerking alleen maar verwonderd aan. Dat doet immers ieder kind thuis ook.

Dienzelfden middag bezochten we in de buurt nog een andere inrichting, die ge mogelijk er niet zou hebben vermoed, of in Sowjet-Rusland reeds lang vernietigd. Een stal met de prachtigste raspaarden, die men zich denken kan, waaronder de wereldrecordhouder van 1000 meter, een pracht van een dier. Aan het strand van het riviertje vinden we een groep badende kleuters, want we willen langs den overkant terug, vanwaar we dan het gezicht op de heuvels en de landgoederen hebben. Het bruggetje is van eenigszins eenvoudig maakset; eenige dunne dennestammetjes naast elkaar en een leuninkje van dezelfde kwaliteit voeren over het 50 M. breede stroompje. De schoenmaker van de school vergezelt ons: alle kinderen ieeren ook schoenmaken. Als we een uurtje later weer tegenover Oespjenskoje aangeland zijn, kiezen de kinderen den kortsten weg, zwemmend en wadend door den stroom hebben ze in enkele minuten hun huis weer bereikt.

Als we den volgenden morgen heel vroeg vertrekken met een rijtuigje van de stoeterij, ligt alles nog in diepen rust, denkt ge. Alles, behalve de beide meisjes, die voor het ontbijt hebben te zorgen; ze zouden zich voor geen geld van de wereld verslapen hebben en zich 'niet van de opdracht der commune gekweten.

Een rit in den vroegen morgen van een paar uur door de Russische bosschen, ze is onvergetelijk. Ditmaal liep ze zonder ongelukken af en we kwamen, na een goed uur rijden in den goederenwagen van een treintje tegen het Moskousche ontbijt in ons Sowjethötel aan.

Sluiten