Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

KABOUTERWRAAK OF DE VRIJAGE VAN HILBERT EN JAPIKJE.

Ze konden bij malkander niet komen....

HILBERT liep fluitend over 't Ellertsveld, en hij dacht aan niets. Van de andere zijde kwam Japikje, en ook zij dacht aan niets. Toen ontmoetten zij elkander, en beiden dachten ongeveer hetzelfde. Hilbert peinsde:

„Dat is een aardig wicht, om een poossien mee te vrijen. En Japikje dacht:

„Dat is een aardige vent, en vroeg hij me maar, om een poossien te vrijen."

Hilbert kwam uit het Zuiden van 't Ellertsveld, waar de manskerels niet voor een klein geruchtje vervaard zijn, en Japikje uit't Noorden, waar dewichtenzichnietlatenkennen.

Ze gingen elkander voorbij, en Japikje zong:

„Moeder zet mien mussien teregt, t' Aovend kump mien vraoijer, Komp ie niet, ik hael um niet, Al komp ie van mien levent niet."

Zingende antwoordde Hilbert:

„Spien mooi meissien spien Spienst du niet Dan wienst du niet

Dan kriegst doe t' aovond oew vraoijer niet."

Ze sloegen zich lollig tegen de dijen, keken om, en lachten tegen elkaar.

„Hoe heet je?" riep hij voortgaande. „Alberts Japikje."

„Ik kom Zaterdagavond, om 'n poossien te vrijen." „Dat mag om mien part wel wezen." Vervolgens liepen ze weder door, ieder de eigen richting. Uit vreugde zong Hilbert 't lied van zijn kinderjaren:

„Rondom de ketel 1 Wat zullen wi t' aovend eten Broam, broam, sprikken, Leêr, leer, lappien leêr Doe er uut en ik er weêr."

Sluiten