is toegevoegd aan uw favorieten.

De idioot

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Had hij dan soms dat gezin, die zes menschen vermoord? Ik schijn de dingen te verwisselen.... Wat is dat vreemd!

Mijn hoofd duizelt me En wat heeft de oudste dochter

van Lebedef een sympathiek en vriendelijk gezichtje, die daar met dat kind stond, wat had ze een nog bijna kinderlijke uitdrukking en een bijna kinderlijken lach! Gek, dat hij dat gezicht bijna heelemaal vergeten had en er eerst nu aan dacht. Lebedef, die achter ze aan stampvoette, had waarschijnlijk een vereering voor allemaal. Maar wat nog waarschijnlijker mocht heeten dan alles, zelfs zoo twijfelloos als dat tweemaal twee, vier is, was, dat Lebedef ook een vereering had voor zijn neef!

En hoe had hij er zich trouwens aan gewaagd om zoo volstrekt te oordeelen, hij, die pas was aangekomen, hoe kon hij zulke redeneeringen houden? Was die Lebedef hem vandaag niet tot een raadsel geworden, en had hij zoo'n Lebedef kunnen verwachten? Had hij soms zoo'n Lebedef vroeger gekend ? Lebedef en Du Barry .— groote hemel! Overigens, als Rogoshin een moord zal begaan, dan zal hij het tenminste niet zoo onbetamelijk doen. Het zal niet die chaos zijn. Een instrument dat op model besteld was, en zes menschen, die delireerden! Zou Rogoshin misschien ook een op model

besteld instrument hebben . hij ?... maar, stond het dan

soms vast dat Rogoshin een moord zou begaan? sidderde de vorst plotseling. „Is het van mij geen misdaad, geen laagheid, dat ik openlijk-cynisch zulk een veronderstelling waag!" riep hij uit en meteen kleurde het schaamrood zijn gezicht. Hij was verbijsterd, hij stond als aan den grond vastgenageld. Opeens dacht hij aan het station der Pavlovsker hjn en aan het Nikolajevsky-station, en aan de vraag, die Rogoshin hem pardoes had gedaan over de oogen, en aan het kruis van Rogoshin, dat hij nu droeg, en de zegening van zijn moeder, naar wie hij hem zelf gebracht had, en aan de laatste krampachtige omhelzing, en aan de laatste woorden van overgave van Rogoshin, zoo straks op de trap, — en na dit alles moest hij weer ontdekken, dat hij aldoor iets