is toegevoegd aan uw favorieten.

Lawn-tennis

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die het racket beschrijft, goed beschouwen, zullen wij zien, dat hetzelfde resultaat op verschillende wijze verkregen wordt. Met den Amerikaanschen greep drukt men het racket naar boven, met den Engelschen heft men het op. Daar nu de polsbeweging krachtiger is in het drukken, dan in het heffen, geven wij theoretisch voor den topspin-drive de voorkeur aan den Amerikaanschen greep.

In ons hoofdstuk „greep en polsbeweging" zagen wij, dat de verschillende greep ook verschillende polsbeweging eischt.

Zooals reeds gezegd, beide polsbewegingen kan men bezigen tot het geven van topspin, al zal natuurlijk de positie der hand op het oogenblik van impact bij verschillende grepen ook verschillend moeten zijn, om hetzelfde effect te bereiken.

Een belangrijk punt hebben beide topspin-forehandslagen, de Amerikaansche en de Engelsche, echter gemeen. Op het oogenblik van impact is het gewenscht, dat de pols altijd in den tusschenstand zij; anders gezegd, de hand moet uitgestrekt zijn. Het racket is dan geheel in één lijn met den onderarm. Dit is in tegenstelling met den elleboog, die op het oogenblik van impact gewoonlijk eenigszins gebogen is. Bij vele spelers bestaat de neiging ook nog op het oogenblik van impact bij den pols een hoek in de lijn tusschen onderarm en racket te houden. Deze hoek is mogelijk, zoowel met den Amerikaanschen als met den Engelschen greep, in geen van beide is hij echter voor den forehand-drive gewenscht.

Spelers die deze fout begaan, compenseeren die gewoonlijk gedeeltelijk met eene andere, n.1. door gedurende den ganschen slag met gestrekten arm te spelen. De eenige wijze om dit af te wennen is, den pols in den op het oogenblik van impact gewenschten stand te laten en gemakkelijk aangegeven ballen zacht maar zuiver alleen met de elleboogbeweging te leeren terugslaan.

Wij wijzen hier zoo uitdrukkeüjk op het vereischte.