is toegevoegd aan uw favorieten.

Wildvogel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ze den brief had gelezen, dien ik haar gegeven had. Haar heele familie woonde in Stockholm, en wat was dus meer natuurlijk, dan dat ze er gaarne weer heen ging? Had ze het voorgesteld, dan zou ik gezwicht zijn, maar ze deed het niet, integendeel. Nooit vergeet ik de teederheid in haar blik en den warmen druk van haar armen, toen ze mij den brief teruggaf.

De dokter zweeg, overweldigd door zijn herinneringen, en ik zweeg ook. Ik begreep het geluk van zijn vrouw.

mm Ik heb heel openhartig met je gesproken, kleintje. Je meet het maar aan de donkerheid toeschrijven, zei de dokter, toen we het huis naderden, en den waterspiegel van de Vanga weer zagen glinsteren tusschen de boomen. Maar ik heb er geen spijt van, dat ik je een wenk heb kunnen geven op het gebied van de kunst der liefde. Jij wordt ook een jong vrouwtje, en liefhebben is een groote kunst.

.— Voor die kunst moet men stellig ook een geboren aanleg hebben, zei ik, evenals voor elke andere.

!— Jawel, maar een geboren kunstenaar moet studeeren. Ik zou willen, dat elke jonge vrouw haar gunst enkel gaf uit blijdschap over een daad, die ze waardeerde, of uit liefde tot een edel karakter, of uit de begeerte van haar liefde om te helpen. Dan zouden wij mannen beter worden.

— Ze zou misschien al te zelden gegeven worden, liet ik mij ontvallen.

— Dat zou beter zijn, dan dat een vrouw haar gunst geeft voor geld, voor vleierij, of uit dwang.

Wildvogel. 3