Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verdeeld en behooren tot groepen of partijen ,die vijandig tegenover elkander staan. Als de discussies soms te fel worden, maakt de gemeenschappelijke vijand, de politie, er met gummiknuppels een eind aan. Nog altijd behoort Peter tot degenen, die geen bepaalde partij aanhangen, maar ook nog altijd weet hij, aan welke kant hij zal staan, als het eens er op of er onder gaan zal. Voor de rest weet men niets, is men niet in staat te kiezen en kan men niets anders doen dan zich trachten te verweren tegen de chaos waarin men dreigt onder te gaan.

Aan alle kanten onzekerheid, dreigt ondergang. Men drijft door het leven op golven van twijfel. Het bestaan is als een benauwende roes, waarin men droomt tusschen twee rotsblokken verpletterd te worden. De steun is klein, de vooruitzichten zijn troosteloos. Men heeft het gevoel iets ten prooi gevallen te zijn, waartegen geen verzet mogelijk is. Men bevindt zich in een mand vol glasscherven, die herhaaldelijk geschud wordt en waarin men bij iedere stoot dieper wegzinkt. Eerst de verhuizing naar een kleinere woning, dan de herhaalde wandelingen naar de lommerd, die steeds minder worden en ten slotte geheel ophouden. Men hoopt op uitkomst, op verbetering van de toestand. Niets gebeurt er. Iedere dag duurt twee stempels, iedere week is een gat, een afgrond tusschen twee uitbe-

Sluiten