is toegevoegd aan uw favorieten.

David Golder

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dacht niet meer aan haar. Hij hoorde alleen het geluid van zijn ademhaling, de steunende hoest die niet tot bedaren kwam, die op en neer joeg door zijn keel, en zijn hart, het oude, zieke hart, dat tegen zijn borstkas beukte met diepe, doffe slagen...

Dat duurde lange tijd. Dan minderde de aanval langzaam aan. Het hoesten werd zwakker en lichter. Hij wendde het hoofd naar Gloria en fluisterde met zachte, gesmoorde, uitgeputte stem:

— Wees tevreden met wat je hebt... Want ik zweer je, dat je niets meer van mij krijgt, niets...

Onwillekeurig kwam zij ertusschen:

— Spreek niet. Het doet mij pijn je te hooren.

— Laat mij met rust, gromde hij, terwijl hij de hand, die zij hem toestak, afweerde. Hij kon de aanraking van haar vingers, haar koude ringen tegen zijn vleesch niet verdragen.

— Laat mij. Ik wil, dat je het eens en voorgoed weet. Zoolang ik leef, gaat het goed... Je bent mijn vrouw, ik heb je alles gegeven, wat ik kon... Maar na mijn dood krijg je niets. Versta je? Niets, mijn beste, dan wat je zelf opgezameld hebt, en dat is nog te veel... Ik heb ervoor gezorgd, dat Joyce alles krijgt. En jij geen cent. Geen enkele cent. Niets, niets, niets. Hoor je? Hoor je het goed? Hij zag duidelijk Gloria's wan-