Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij heeft haar besluit genomen.

- Arjaon, zegt ze, je mag maêrge mee naer stad...

* * *

Als het eerste grauwe licht van den morgen door de lage, donkere wolken breekt steekt er van de Hammerfest niet veel meer dan een mast boven het bewogen watervlak uit. Af en toe benemen de hoog-opgaande golven het zicht daarop, hoe dicht de schuit ook onder den wal ligt.

Maar Lou van Zakke noch Gabe Vader hebben daar aandacht voor. Zij vragen zich niet af hoe het komt dat die gestrande schuit geen noodsignalen heeft gegeven, en wat er de oorzaak van is, dat zij met het noodweer van dezen nacht niet buitengaats bleef. Zij weten alleen dat, toen zij dezen nacht langs het strand van Dishoek af op huis aanhielden, het water een macht van hout op de kust wierp.

Geenen voet konden zij verzetten of zij struikelden over deelen en planken, over palen en kisten.

- D'r leit d'r een voor de kust, constateerde Lou van Zakke, da' kunne' we net hebbe'...

Tusschen hoopen glad wier en al den rommel, die de zee dezen nacht op de kust werpt, halen zij wat van hun gading is weg. Zij sleepen de deelen over de duinen, verbergen hen tusschen het lage hakhout. Zij begraven een kist met drank onder het zand. En al die uren doen zij zwijgend hun harden, moeizamen arbeid.

Eerst tegen den morgen ontdekken zij het wrak,

Sluiten