Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

telkens land bi) gekocht, dat maakt het allemaal juist zoo aardig ongelijk, dat dalende en stijgende en onregelmatige. Ze houdt ook allerlei dieren achter in den tuin, prachtige pauwen en mooie duiven en zwanen in een vijver, dien ze heeft aangelegd. Daar leeft ze voor, sinds haar man dood is."

„En haar dochter?" vroeg Tjerk op goed geluk.

,,Juffrouw Minny? Is ze thuis? Dat wist ik niet eens. Ja, in 't seizoen heb je geen tijd om uit je oogen te kijken, laat staan je kennissen te spreken. Wilt u gelooven, dat ik menschen, die vlakbij wonen, alleen spreek zoodra de laatste badgasten vertrokken zijn?"

Tjerk vond het erg interessant, maar juffrouw Minny nog interessanter. Hij kwam van alles te weten over haar. Dat Ze onderwijzeres was in Amsterdam, een erg lief meisje, heel huishoudelijk, maar ja, tegenwoordig moet een meisje ook werken en rijk zijn ze met. „Ik hoop voor haar, dat ze gauw trouwt, dat is nu echt een meisje, waar een man gelukkig mee wordt..." Ze keek van terzijde naar hem... die plotselinge belangstelling... 't zou leuk zijn, als Minny, die ze heel klein gekend had, eigenlijk door haar ...

Wel, aan haar zou 't niet liggen. Ze wijdde lang en breed uit over Minny's deugden; een ideaal vrouwtje, iets anders dan die moderne wichten, 't was altijd haar lust en leven in de vacanties om zelf te kokerellen en schoonmaak te houden ... Haar moeder had eigenlijk veel meer liefde voor den tuin en de dieren, dan voor het huis... maar een brave vrouw, niets op te zeggen... Inmaken deed ze ook zoo lekker, Minny; vorig jaar had ze nog een heerlijken pot jam gehad, al haar gasten riepen erover, zoo kréég je 't niet in de stad!

Over die jam en de rest droomde Tjerk in de duinen. Toen besloot bij, desperaat, maar weer eens wat te gaan wandelen.

Minny, zei hij tegen een konijn, dat uit een duinpan naar hem gluurde, waarom verschijn je nu niet?

En toen verscheen ze. En hij zag, dat ze wat hinkte en naar haar voet keek. Gelukkig toeval! Dat wil zeggen... natuurlijk verschrikkelijk, dat ze zich bezeerd had... maar een prachtig excuus om haar aan te spreken. Hij stelde zich voor, informeerde naar den voet... scheelde er iets aan?

„Ik hoop, dat u me niet onbescheiden vindt, maar ik heb

Sluiten