Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

IV

EENTONIG vloeiden de dagen achter elkaar weg.... Tappen, wieden, tappen, wieden.... Er was geen ander werk meer in de oude rabbertuinen, waar het werk tot in de fijnste puntjes uitgevoerd was. De inspecteurs hadden een jaar lang niet anders te doen gehad dan nieuwe systemen uit te denken. De assistenten, niet anders dan deze systemen uit te voeren.... Maar het topwerk leverde een beperkt terrein voor verbeteringen. Het was een té eenvoudig werk. Alles liep zijn regelmatig sleurde, als een eenvoudige, goed geoliede machine. Buitendien namen de bijna belachelijk hooge rubberprijzen de noodzakelijkheid weg van veel en intensief werken. Het geld viel van den hemel .... Iedereen had op het eind van het jaar een paar denduizenden guldens méér op zijn kasconto bij te schrijven. Dat ging nu al twee jaar zóó.

Een haast misdadige roekeloosheid en lichtzinnigheid heerschten in het plantersleven. Niet alleen bij den staf.... ook bij de directie's. Zonder nadenken werden jonge assistenten geëngageerd. Met elke mailboot stroomden de nieuwelingen binnen, azend op dit gemakkelijk leven met zijn vergulden toekomst. En niemand dacht er aan, dat aan dit gouden sprookje een eind kon komen.

De werkijver verslapte. Promotie was niet meer noodig om een luxueusen ouden dag te verzekeren. Weeldezucht" en verlangen naar verstrooiing schoten omhoog, als welig onkruid.... Het geld verloor zijn waarde. Het jongste sinkeh rekende met tienduizenden of het een bagatel was. De ouderen haalden hun schouders op voor een halve ton. Met milde hand namen ze van dit gemakkelijk verdiende

Sluiten