Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik moet weg.... Annet.... kind!.... Ik móet weg.... Frank, wat moeten we doen?...." „Alle niet-passagiers van boord !1" Een gong werd geslagen....

„Annette...." Marian kuste haar, maakt haar zacht van

zich los. „Annet ik kan niet blijven Er ligt een

brief van me op je couchette. Zul je hem lezen.... diréct lezen, als ik van boord ben?.... Belóóf je het me?.... Hóór je me, Annet?...."

„Moet.... ik.... alléén.... weg?.... Heelemaal alléén?.... .En zijn graf.... dat heb ik toch nog niet gezien.... Marian!!...."

„Kom kind I" maande Frank „hou je goed, Annet!.."

Hij knelde Annet's hand vast in de zijne.... Toen wendde hij zich af, met tranen droppend op zijn jas....

Haastig hepen ze de loopplank af. Ze waren de laatsten. De bootsman schold tegen hen, maar ze merkten het niet.

Op de kade bleven ze staan Zagen, hoe heel langzaam,

maar onverbiddelijk de afstand tusschen het land en het schip grooter werd.... Zagen tusschen de passagiers aan de verschansing Annet's tenger figuurtje staan, als een verloren kind.... Ze stond rechtop.... maar haar heele gezicht was nat van tranen.... Om haar heen was geroep. Afscheidswoorden. .. Vroohjke grappen... Wenschen en groeten aan Holland.... Goede reis! Veel plezier!....

Langzaam draaide het schip zich uit de haven.... De

kade werd leeg De menschen gingen weg Alleen

Marian en Frank stonden er nog....

Frank legde zacht zijn hand op haar arm.

„Kóm.... Marian!...."

„God hoe vrééselijk alléén is elk mensch hier, in dit

land," schreide Marian....

Frank knikte. Hij had geen woorden, nam haar arm. En zij drukte ineens zijn arm....

„Laten we terug gaan.... naar Holland...." zei ze

huiverend „teruggaan voor er wat gebeurt....

voor er met óns ook zooiets gebeurt!...."

Sluiten