Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Plotseling fronste hij zijn wenkbrauwen. Hij dacht aan zijn gesprek met Marian....

Was hij gék geweest? Was hij gék geweest?!

Voor het éérst was hij bezweken aan die behoefte naar wat sympathie, naar wat vrouwelijk begrijpen....

En nu wist Marian het!.... Wist Versteegh het....

Wisten mórgen anderen het Anne! Terheide!

Stevenson!.... De assistenten!.... Dan zou hij niéts meer

zijn! Wég zijn prestige! Wég, de angst, dien ze voor

hem hadden I Haten deden de meesten hem! Hoe zouden

ze triomfeeren, als ze het wisten! Meidekind! Hoerekind!... Hij.... de inspecteur!

Was hij gék geweest?!....

Hij sloeg zich met de vlakke hand voor zijn hoofd.

Ineens schrok hij op van voetstappen vlak achter hem. Een vrouwenstem, Anne.

„Wat doe jij hier? Hij is dronken, hè?

Erg?"

Ze boog zich over haar man en dan weer tot van Hemert:

„God, zeg wat dóe ik nou met hem? Hij kan toch

niet hier blijven?!...."

„Laat hem naar huis brengen!" spotte van Hemert. ■ Anne knikte, hoorde zijn spot nauwlijks. Ze wist maar één ding: het baantje! De promotie! Hij kón, mocht hier niet zoo blijven ten aanschouwe van ieder sinkeh, dat hier binnen kon komen.

Ze wipte naar buiten, riep den chauffeur en zijn hulp. Zij droegen Terheide weg, in de auto en reden hem naar huis. Anne blééf. Naast van Hemert hep ze de danshal in en toen de muziek een wals aanving, legde ze haar hand op zijn schouder, hem zoo dwingend tot een dans.

„Gélukkig heeft niemand hem daar zoo zien liggen," verzuchtte ze....

Van Hemert glimlachte boven haar hoofd, maar zei ernstig:

„Een bóf voor jullie, dat Stevenson hem daar niet gezien heeft."

Anne keek naar hem op.

„In de champagnetent heeft Stevenson natuurhjk wél

gezien, hoe hij was Zou het schaden? "

Ze voelde het gevaar, dat in van Hemert lag. Hij had wel

Sluiten