Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

haar het leven met allerlei duivelsslreken zuur gemaakt had. Want ook in haar „goede" jaren ontzag hij haar niet, hoe kan hij ooit voor zo'n charmeloze vrouw iets gevoeld hebben.

Eens, toen hij nog op expeditie in de pampa was, zond hij haar een grote doos ten geschenke, die naar de begeleidende brief meldde, heerbjke lekkernijen en conserven bevatte. Encarnación riep enige vrienden en vriendinnen bij elkaar om gezamenbjk van de inhoud te genieten. Toen men de doos wilde openen, sprong het deksel met een kleine plof eraf en een smerige, missehjk-makende reuk deed alle aanwezigen terugdeinzen. Om zijn vrouw te beledigen had Rosas immers de doos geheel met menselijke uitwerpselen gevuld.

In unitarische kringen knoopt men dan meteen een historische conclusie aan deze legende vast: dat het welslagen van deze streek Rosas op het idee gebracht heeft later de doos met de helse machine te laten vervaardigen. Die aanslag op zijn leven heeft hij zelf voorbereid, om een aannemebjke reden te scheppen tot nieuwe moordpartijen.

Maar de gestalte van Rosas is veel te groot dan dat het bij deze beschuldigingen kan bbjven. Hij moet datgene doen waarvoor de mensheid, — uit welk duister verlangen? — een rilling van ontzetting ondergaat, zodra het slechts genoemd wordt. Hij moet zoals de grote vorsten van weleer, de goddebjke uitzonderingspositie innemen van een die leeft in voortdurend incest. Hij heeft een beeldschone dochter die zich van alle vreemde mannen afkeert en zich geheel wijdt aan haar vader. Dan bgt bij zijn vijanden de conclusie voor de

Sluiten