Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

V

HET EINDE

Een kwart-eeuw overleeft Juan Manuel in de vreemde zijn dictatuur. De mensheid leeft snel, de mensheid is hem schier vergeten. Hij is verzonken in de anonymiteit; zelf een nietig onderdeeltje geworden van de massa die hij eens hartgrondig heeft veracht. Het einde is voor hem gelijk het einde van ieder willekeurig lid dier massa. Zo wordt de wraakzucht, die wij met een eufemisme onze rechtvaardigheidszin noemen, ook aan hem voltrokken. Al blijft het zinneloos genoeg dat onderdrukkers leven, onderdrukken, en toch sterven als gewone mensen ...

Zelfs in deze gewoonste episoden van zijn leven blijft Rosas ondoorgrondelijk.

Hij leeft met een ijzeren regelmaat, houdt zich zonder pardon aan de eenmaal vastgestelde dagorde. Nu hij geen horde meer te regeren heeft, onderdrukt hij met hetzelfde oude dictatoriale geweld tenminste zichzelf. De koude wintermorgens komt hij vroeg het bed uit, net als 's zomers; bij sneeuw en wind bbjft hij buiten werken, net als op een lentedag. Hij verdraagt het ruwe engelse klimaat als was hij daarin opgegroeid. Alleen de grijze mist die dagenlang bbjft hangen en een klamme vochtigheid aan alles meedeelt, hindert hem een weinig in de borst. Maar dit is nooit een reden om niet heel de dag ook in de mist te werken.

Op zo'n koude grijze Maartdag vat hij kou, komt

Sluiten