is toegevoegd aan uw favorieten.

Charlotte's groote reis

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

beenen achteloos vlak boven de grond slieren en dunkt er zich niet boven verheven, de ezel met welgemikte slagen van kwellende vliegen te bevrijden, - misschien is dat ook alleen maar: genoegen en sport.

Als hij om de hoek Charlotte ontwaart, stokt zijn gezang. Om peinzend naar haar te kunnen zien, verdraait hij zich bijkans de nek, en de vüegen hebben zijn aandacht niet meer, zoodat het ezeltje zichzelf met de staart te hulp moet komen.

Charlotte wil fermer zijn dan daareven; 'n oogenblik is ze bij het opvangen van de peinzende bük uit die naar haar toegedraaide oogen van plan, te wachten tot de ezeldrijver om 'n bocht verdwenen zal zijn, - dan, resoluut, besluit ze door te loopen. Maar ze heeft de oogen neergeslagen, gebaart de peinzende man op de ezelrug daar vóór haar niet te zien, hoopt in 't geheim toch op 'n toevallige splitsing van de weg.

De drijver heeft gepeinsd, - hij begint nu weer te zingen. Steeds naar haar kijkend, het hoofd verdraaid (hij zal vanavond wel 'n stijve hals hebben!), begint hij te zingen, aanvankelijk zacht, met gevoelige keelklanken en zoetklinkende intervallen. Daareven heeft hij, terwijl hij 'n over de muur hangend trosje wegstal, gezongen van de gierige, rijke wijnbouwer, die aan 'n dorstige 'n tros druiven weigerde en tot straf zijn tuinen verdorren zag. En van het visschersmeisje heeft hij gezongen, dat bij het baden in zee haar koralen halsketting verloor. Ai mi... !1 haar geliefde had haar het snoer bij het uitvaren geschonken, en nu verloor zij het, en 'n visch slokte het op, en haar „novio" sneed zelf de visschen open, die hij in zijn netten had gevangen. Daar viel hem, bloedrood, het snoer in de hand; lang, lang trachtte hij te doorgronden waaróm zijn meisje het in zee geworpen had; lang, lang staarde hij op het bloedroode snoer. Reeds op de thuisreis, wendde hij de steven weer naar open zee, en nimmer, nimmer hebben bittere tranen hem weer terug kunnen roepen...

Maar nu zingt de ezeldrijver 'n door hem zelf bedacht lied van 'n schoone vreemdelinge uit het koude Noorden, die in zonnig Spanje haar hart aan 'n ezeldrijver verloor. En ziin blik moet het Charlotte verraden: haar eeldt ziin zane.