Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat sommige klanken tezamen ineensmelten, terwijl andere elkaar vijandig zijn en, als door 'n geheimzinnige_ klove gescheiden, nooit geheel tezamen kunnen komen. - „Schoppen troef!" Zonderling, hoe enkele kaarten met starre poppetjes erop 'n groep willekeurige menschen m één ban kunnen slaan. Laplanders en Montenegrijnen ontmoeten elkaar, mijlen ver uiteen in taal, gevoelens en gedachten, - maar zie: één heeft toevallig 'n spel kaarten bij zich, haalt het voor de dag, en eensklaps verstaan ze elkaar, alsot ze dezelfde taal spraken; tusschen hun gedachten is 'n brug ge-

SlaOveral vindt men het wonder. Gestadig-aan, zonder rusten gaat het kleine vrachtscheepje voort op z'n weg, daarbij luisterend naar 'n fijn, licht kompasnaaldje, dat door de een of andere macht gedwongen wordt om - waar ter wereJd het zich ook bevinden mag - steeds naar hetzelfde punt te wijzen. Welk 'n ongeluk, welk 'n verwarring zou het geven, als die macht eensklaps ophield te bestaan.

Het is maar beter, zich niet te veel met zulke gedachten bezig te houden: men zou er tenslotte duizelig van worden. Is het niet verstandiger, het duizendvoudig wonder dat er tenslotte weer één is, te aanvaarden tegelijk met de vele gemakken, die practische lui eruit geslagen hebben, en zich verder niet met doelloos peinzen te vermoeien?Zoo bijvoorbeeld meneer Dessauvagie, die deze avond bij de kapitein in de kajuit zwijgend z'n sigaret zit te rooken en daarbij in diepe gedachten verzonken naar 'n paar lage, witte damesschoentjes met sierlijke hakjes staart, welke in het zijgangetje voor 'n gesloten hutdeur staan, zwak oplichtend in de donkere slagschaduw. Zeker, als men er lang over nadenkt, valt ook over 'n paar schoenen veel te zeggen: het eene wonder stapelt zich nu eenmaal op het andere. Maar is het in zoo n eeval niet beter om te denken: schoenen - en daarmee basta?

Ah, zoo eenvoudig is dat niet. Gedachten gaan soms tegen wil en dank hun weg. 'n Uur lang zit Dessauvagie die avond zwijgend bij de kapitein 'n sigaret te rooken; 'n uur lang staart hij in diepe gedachten naar de schoenen, de lage, witte schoenen met de sierlijke hakjes voor de gesloten hutdeur...

Sluiten