Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geen water en we moesten onze natuurlijke behoeften in de wagons doen. De kinderen en de zieken, die uitgehongerd waren en verstijfd van kou, schreiden. We hoorden de stemmen der bewakers, die voor onze smeekbeden onverschillig bleven.

We zijn naar de barakken in Siberië gebracht, die nog niet afgebouwd waren. Ze hadden geen daken en geen enkel gemak. Daar zijn we ondergebracht. Nauwelijks aangekomen worden allen, die zich nog verroeren konden, naar de kampen voor dwangarbeid gezonden. Vele vrouwen waren van mcening, dat het zware werk, dat men ons te doen gaf, zou bezoldigd worden, maar het schijnt, dat de vrouwelijke gevangenen in 't geheel geen loon ontvangen.

's Nachts vriest het hier hard; de kinderen zijn bijna allen ziek; zonder eenig medelijden za melt de dood hier zijn oogst in. Onhoudbaar is de toestand van zieken en grijsaards. Vanwaar zal er hulp opdagen?"

Dat is juist de meest actueele, de .meest benauwende vraag: „Vanwaar zal er hulp opdagen?

Sommigen van mijn correspondenten, die ik eenigszins verdenk van een al te lijdelijke vroomheid zijn van meening dat wij niets kunnen doen, alleen maar bidden en .. Gods tijd afwachten. Ik ben het niet met hen eens en maak er attent op dat, als onze vaderen er zóó over gedacht hadden, wij thans niet zouden leven in het vrije Koninkrijk der Nederlanden. Het bidden moet samengaan met onvermoeid werken. Laat ik een voorbeeld nemen. Jaren geleden was er een groote brand in Chicago. Een heel blok huizen stond in lichte laaie. Alles was geprobeerd, geen middel tot blussching was onaangewend gebleven, doch het gansche blok bleek weldra absoluut verloren en moest een prooi der vlammen worden. Overal begon het te kraken en het oogenblik was

Sluiten