Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

smeekt, nog één keer het Register door te willen zien.

„Is niet hier, heb ik gezegd," luidt het antwoord.

Dan mengt de helper van den commissaris zich in het gesprek en zegt:

„Zie toch nog eens in .die andere papieren."

Opnieuw worden de papieren doorgezien. Een lange rij namen.

„U-ki?" vraagt de commissaris. „Voornaam?"

„Alexander."

„Priester Alexander U-ki is gisteren dood geschoten Verder De volgende!"

De vrouw wordt verder geschoven. Moe en mat laat zij haar armen zinken. Het bundeltje valt op den grond: twee eieren en een stukske brood vallen er uit. Aan den doek is een papiertje bevestigd: over te geven aan Alexander U-ki. Werktuigelijk buigt de vrouw zich ter aarde en raapt den inhoud van haar bundelke weer bijeen. Daarop neemt ze den jongen bij de hand en gaat langzaam heen. Ze weet, wat haar wacht. De vrouw van een dood geschoten priester — wie wil het gevaar loopen, haar te herbergen?. Wat zal uit haar jongen worden, die thans zonder vader, zonder school, in honger en kommer opwassen moet?

„Vadertje Alexander heeft men dood geschoten — moge hij in den Hemel zijn En

wat zullen wij doen, Wanja?" wendt ze zich tot haar zoon.

De mede-banneling, die het bovenstaande heeft verteld, trad op haar toe.

„Waar woont u?" vraagt hij.

En de priester-weduwe antwoordt: „De soldaten hebben ons van morgen uit onze woning verdreven en het weinige, dat we hadden, op straat gezet."

Verloochenen.

Voor de geestelijken in Rusland is sterven de eenige mogelijkheid, om aan de opeenvolging der verschillende kwellingen te ontkomen. Arrestatie, gevangenis, verbanningskamp zijn alle slechts schalmen van den éénen keten —

Sluiten