Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De geschiedenis toont dat ook duidelijk in onzen tekst.

Het blijkt al aanstonds uit den naam, dien hij zijnen zoon geeft. Dat wordt ons op eigenaardige wijze medegedeeld. Wij lezen immers: ,,tn Abraham noemde den naam zijns zoons, die hem geboren was. dien hem Sara gebaard had. izak. Oppervlakkige beschouwing zpu dat al heel omslachtig kunnen noemen. Waarom toch niet kortweg: „Abraham noemde den naam zijns zoons Izak"? Waarom daaraan toegevoegd ..die hem geboren was" en dan nog eens „dien hem Sara gebaard had"?

Och, wat zijn wij toch kortzichtige menschen! Leggen niet juist die toevoegingen ons bloot, wat er wel in Abrahams harte omging, toen hij dat kind daar zag liggen? Die was hèm geboren, die reeds honderd jaar oud was!... dien had Sara, in wie de moeder reeds verstorven was, hem gebaard... O hoe was al zijn angst en vreeze beschaamd... waarlijk de Heere heeft het wonderlijk gemaakt. De lach der vreugde plooit Abrahams gelaat, en hij spreekt het uit in blijdschap des harte: „Izak!" d.i. „hij lacht , — zooals de Heere hem bevolen had dien zoon te noemen. Dat is de naam, dien de Heere geboden had, waarmede Hij Izak het profetische merkteeken opdrukte der groote blijdschap, die gewekt zou worden al de eeuwen dóór door Hem, die in Izak besloten lag, d.w.z. door den Christus Gods.

2

Sluiten