Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Drievuldige Bewogenheid uit en tot Drievoudige Eenheid: „Tres Personae in Una Substantia."

l") Openbaringen i : 17 en 18. Deze Bewogenheid blijkt tevens „Onbewogen" in haar Eeuwig Wezen, Oorsprong en Trouw (Jac. 1 : 17). Vrgl. voorts ook Hegel's „Vorlesungen über die Philosophie der Religion", hoofdstuk „die Offenbare Religion", waar de diepte van het Christendom wordt gewaardeerd naar het geloof, dat Gods dood den dood doodt, Gods schanddood den vloek wegneemt enz. Ook in oude Godsdiensten werd de ingang van den God in den ondergang tot opgang (Osiris, Dionysus) en het is een misvatting van Nietzsche, dat „de God aan het kruis" van het Christendom een vloek op het leven zou beteekenen, integendeel, hier wordt de zege op den dood en de zonde afgevochten (vrgl. voorts Nietzsche, Werke, X S. 219 f. Taschen-Ausgabe, C. G. Naumann, Leipzig). 135) Het vuur „dat nimmer zegt: het is genoeg" (Spr. 30 : 16) is daarom symbool van de Negativiteit des Geestes, die inslaat, omzet en opheft (opwekt uit de dooden, Rom. 8:11). Zoo stemmen phaenomenologische overweging, philosofische bezinning en theologische verzekerdheid weder samen. Wie hier onverzoenlijk zijn menschelijk verstand tegenstelt aan Goddelijke Rede moet de Alomvattendheid der Goddelijke Openbaring naar eigen aanleg en inzicht te kort doen. IJdele philosophie (Col. 2:8) blijkt ook, naar de Schriften, menschelijke halfheid naar het „eerste beginsel der wereld", hetzij „Heidensch" of „Joodsch" of „Christelijk". Het verstand blijft dra in de paradox steken, de rede echter ziet en begrijpt (omhelst) deze, de paradox „verzoend", zoowel intellectueel, als juridisch, als ethisch, als religieus, als Christelijk, als Schriftuurlijk (I Cor. 5:19; Ef.i : 10). Het onverzoende spel met de paradox is onvolboren „woord"spel, vroom of Goddeloos, geloovig of ongeloovig. Theologische houding siert zich daarmee vaak op naar eigen mentaliteit, ongehoorzaam aan Goddelijke Alopenbaring. God „verzoent en zuivert" niet alleen de tweespalt in het hart maar ook van het hoofd. Hij brengt tot rust in hooger Eenheid van zijn Albemiddelenden, Alverzoenenden Logos zoowel de „gedachten", dia zich daaronder in gehoorzaamheid laten vangen (II Cor 10:5) als de „begeerten", die zich daardoor later omzetten, reinigen en verheffen. Zoowel het denken als het willen worden

Sluiten