Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VAN KERSTKRIBBE EN KERSTBOOM

Vooreerst kan men de gezonde volksfantasie volgen. In dat geval viere men den vrijen teugel aan eigen verbeelding. Behalve de H. Familie mag men herders en koningen, engelen en profeten, drijvers en knechten, kameelen en olifanten, os en ezel, schapen en geiten, kluizenaars en roovers in en rondom den stal opstellen. De eenige remmen, die op onze verbeelding en scheppingsdrang moeten werken, zijn deze beide : Men mag met met de H. Schrift in botsing komen, noch door bizarre bijzonderheden de verhevenheid van het hoogheilig geheim afbreuk doen.

Dergelijke kribben passen vooral in de huiskamers. Zij dienen tot stichting en onderrichting, zetten het familieleven in die dagen een zekere wijding bij en zijn het geëigend middelpunt voor zangers en biddenden.

Er is niets tegen dergelijke kribben ook in de kerk te bouwen. Vooral tot de kleine luiden en de kinderen der armen, die thuis geen kribbe rijk zijn, zullen zij spreken. Men bedenke evenwel, dat in de kerk een zekere schifting der figuren meer dan elders aan te bevelen is. Ook houde men steeds voor oogen, dat niet alleen de Zusters en kinderen der bewaarschool doch ook de geestelijk-rijperen aan de kribbe der kerk hunne vreugde moeten beleven en een kakelbonte wansmaak deze laatsten niet mag ergeren.

Bij het bouwen eener kribbe kan men zich ook door de richtlijnen der Liturgie laten leiden.

De bekende Duitsche professor Romano Guardini heeft in zijn werk «Vom Geiste der Liturgie » ons Kerkelijk gebed genoemd «die gebetete Wahrheit». Bij onze buren werd dit een gevleugeld woord. Wie dit voor oogen houdt, zal bij het bouwen eener kribbe alle leugen en schijnschoon vermijden: papieren rotsen en wat dies meer, zij kunnen bij hem geen genade vinden.

Van de Liturgie heet het in de oudheid «lex credendi, lex orandi». Dientengevolge zal het dogma, het wezenlijke, altijd vooropgaan : het bijkomstige blijft gewoonlijk achter-

Sluiten