Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ontzagwekkend groot verheft zich een nieuwe taak voor het zoo hevig aangegrepen en innerlijk nog niet tot rust gekomen geslacht van onze dagen: het komt er op aan stelling te nemen tegen datgene, wat in Ruslands gewelddadige ommekeer zich zoo luid en opdringend als universeel geneesmiddel tot heil van de lijdende menschheid aanprijst.

Na de eerste stormachtige jaren van het communisme na den oorlog met de bloedige onderdrukking daarvan door de tegenpartij, scheen een tijd van rust te zijn aangebroken. Het communisme had geen kracht om door te zetten en draaide bij.

Nu dreunt ons weer onophoudelijk sedert maanden in de ooren: Let op de teekenen.

Het smeulende vuur is weer wild en ontembaar, in lichtende vlammen opgelaaid; het communisme bevindt zich weer in oorlogstoestand; kerken en kloosters laat men in de lucht springen of worden gesloten, duizenden menschen, die zich herinneren dat ze bij ons behooren. zoeken in panischen schrik hun heil in de vlucht en wenschen bij ons toegelaten te worden. Ongelooflijke benenten van meedoogenlooze vernieling van het levensbestaan van rustige, vlijtige burgers dringen tot ons door.

In de geheele wereld begint men er naar te luisteren: Wat gebeurt er toch in Rusland?

Reeds haasten de machthebbers in het Kremlin zich te verklaren of te laten verklaren, dat bij hen alles in orde is en er geen enkele reden bestaat voor opwinding. En wanneer het vragen maar niet verstommen wil, zijn ze zelfs bereid den aftocht te blazen en te zeggen, dat ze zelf inzien, dat ze te ver gegaan zijn (het Collectivisme schijnt hun vooreerst boven het hoofd te groeien!), dat ze voorloopig slechts een deel van hun programma wenschen te verwerkelijken en dat er wezenlijk geen reden tot onrust in het Westen kan bestaan.

Het is niet onze plicht, de politieke zijde dezer kwestie ter sprake te brengen. Dat zullen, hopen we, politici en diplomaten van beroep doen en indien ze het doen, laten ze het dan goed doen: zij hebben alle reden deze zaken, die met de kiemcellen der bolschewistische ontbinding tot in ons eigen leven binnendringen —ik verwijs maar naar de Ifa te Berlijn — met waakzaam oog te beschouwen en bij hun handelingen in rekening te brengen. We hopen ook, dat de maatschappelijke vragen nuchtere en vooruitziende beoordeelaars zullen vinden! Onze belangstelling richt zich hier uitsluitend op den reusachtigen aanval op alles, wat ons heilig en dierbaaris. Denood der Russische Christenheid heeft ons in 't hart gegrepen en wij voelen dezen nood als onzen eigen nood, omdat ze de vraag naar

Sluiten