Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het organiseeren der productie en ten aanzien van de geregelde aflevering van de geheele warenproductie aan den staat... vaststelt. Wij vatten het belangrijkste nog eens samen:

1. Absoluut bijeenbrengen van alle productiemiddelen in een ondeelbaar fonds.

2. Dwangarbeid der aan het collectief verbonden leden onder onbeperkt opperbevel van den communistischen leider,.

3. Onderdrukkingsysteem (onthouding van loon bij eigen productie op voorschot).

4. Gedwongen uitruiling in natura naar het plan van het communistisch totaalbedrijf.

5. Geloofs-, overtuigings- en gedachtendwang.

Natuurlijk is in zoon collectieve dwang in richting geen plaats voor het gezin. De persoonlijke belangstelling der ouders in hun Kinderen wordt vervangen door de belangstelling van het collectief in zijn kleine leden," luidt de officieele lezing. Het collectieve kind is de vrucht van het collectief. Als „geproduceerd productiemiddel" staat het tegenover een geheele menigte vaders, met het eenige doel, door de collectieve partijschool tot een productief productiemiddel verwerkt te worden. Reeds nu gaat men ertoe over, de kinderen der verschillende collectieven tegen elkaar uit te ruilen, „opdat de moeders niet zooveel loopen te jammeren" en daarmee de arbeidskracht „volgens vast plan en rationeel" naar de plaats geleid wordt, waar zij het meest noodig is.

Als voorbeeld nemen wij een brief van den 1 en Februari ter hand: „Wij zijn gebroken van smart en ellende. Den 27en Januari hebben ze onzen Gottlieb afgenomen en onzen oudsten zoon. Vandaag den len Februari hebben ze weer twee van onze jongens afgenomen. Met paard en slede zijn ze volgens bevel naar Siberië vervoerd. Wij zullen hen wel niet weerzien. De ellende groeit ons boven het hoofd. Het geheele dorp is nu in een collectief, en van het collectief gaat het over in de commune. Dan zijn wij daar, waar vroeger de Russen waren, namelijk in de lijfeigenschap. Maar de tegenwoordige is erger dan de vroegere. Of er komt oproer of de andere rijken moeten ingrijpen.

Maar dikwijls gaat het ook anders toe, zooals b.v. in het volgende geval (brief van een boer van den 15en Februari 1930).

„In onze gemeente werd de eene vergadering na de andere gehouden, om ons in het collectief te dwingen. Maar geen der boeren wilde iets daarvan hooren. Tenslotte werd door de school van de naburige stad een tooneelavond georganiseerd. Voor den aanvang hield de onderwijzer een lange redevoering, waarin hij zeide, dat men van de boeren verwachtte, dat ze na de voorstelling tot het

Sluiten