is toegevoegd aan uw favorieten.

Fascisme en marxisme

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gelegenheden zijn alleen in de zeer groote fabrieken behoorlijk* Geen wonder, dat het tempo van den arbeid in de laatste maanden verslapt is, de kwaliteit der productie (deze zeer wonde plek in het stelsel) niet verbeterde en de vermindering van den kostprijs ten achter bleef bij de verwachtingen (7.1 % inplaats van 11.8 %). Geen wonder eveneens, dat in het laatste jaar steeds grootere aantallen arbeiders de fabrieken, of de mijn, waar zij werkten, verlieten (vooral in het Donetz-bekken), omdat zij het er niet meer konden honden, en een betere plaats trachtten te vinden elders, of terugkeeren naar het dorp.

En hiermee kom ik dan tot de politiek-geestelijke situatie der arbeidersklasse.

Dat er van „sociale" Of „revolutionnaire" demokratie geen sprake meer is, al lang niet meer, dat weet iedereen nu wel. Alle verkiezingen, voor de sovjets, fabriekskomité's enz. zijn openbaar. Wie niet „goed" stemt, wordt in de gaten gehouden. Alle kandidaten worden door de communistische cellen gesteld (natuurlijk met de noodige trucs en aardigheidjes). Het geheel is een komedie.

Maar dit is nog het ergste niet. Het ergste is, dat de arbeiders op industrieel gebied steeds meer achteruit worden gedrongen. De vakbonden zijn steeds méér tot organen van de staatsmacht gemaakt. De discipline werd steeds strenger, het gezag van den directeur werd steeds méér uitgebreid en vaster omschreven.

Zeker, er wordt niet enkel met dwang gewerkt, maar óók met overreding en overal met suggestie, en er zal ook wel — vooral bij de jeugd — iets over zijn van geestdrift en socialistisch geloof. Maar hoeveel? En in hoever kan onder de groote massa der ongeschoolden en slecht-betaalden de suggestie nog inslaan dat zij, afgejakkerd als ze worden, ondervoed en door de bureaucratie gekoejeneerd, toch de „heerschende klasse in Rusland" zijn?

Waar het zóó met de arbeiders staat, wat zou men daar voor goeds kunnen verwachten ten opzichte van de andere klassen? Wie er een gruwelijk relaas wil lezen over de wijze, waarop verleden winter tegen de zoogenaamde koelaki is opgetreden, kan dit vinden in het October-nummer van „Oost-Europa", het meest objectieve en betrouwbare van alle tijdschriften, die 't Westen over Rusland inlichten, en in het algemeen de sovjets eerder vriendschappelijk gezind zijn. Tienduizenden boeren werden met vrouw en kind in Januari midden in den barren winter, naar de moerassen en wouden van NoordSiberië verbannen. Slechts een klein deel van hen heeft de verschrikkingen van het transport overleefd. En deze afschuwelijke wreedheid vindt zelfs geen verklaring of verontschuldiging in noodweer, zooals de terreur ten tijde van den burgeroorlog dit vond. Er was geen enkele noodzaak om de socialisatie van den landbouw in zulk een mateloos tempo te forceeren.

En wat heeft men door deze waarlijk duivelsche wreedheid bereikt?'

Ja — wat? Met verbazing, bijna met ontzetting ziet men in de cijfers van de herfst-uitzaai-campagne, die in 't algemeen zéér teleurstellende resultaten gaf (op 20 September was slechts 56,2 % van het program uitgevoerd!), dat het vermaatschappelijkte bedrijf sterk ten achter gebleven was bij het individueele! De niet-gesocialiseerde boeren