is toegevoegd aan uw favorieten.

De Oxford-groep

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Al deze reserves gelden ook dan, wanneer de Groep blijft bij wat zij rechtens slechts wil en kan zijn: voorhoede, hulp-armee, nederige dienares om de menschen, die totaal vervreemd zijn, weer naar de Kerk terug te voeren, of wederom hun kerkelijke, resp. katholieke plichten te doen beleven.

Doch feller, ja onverbiddellijk zou onze afweer moeten worden, indien de Groep méér zou willen zijn, als zij i n d e p I a a ts van de Kerk zou willen treden of nog erger: een soort b o v e n-k e r k e I ij k e gemeenschap vormen.

Dan is ze onherroepelijk af te w ij zen, zooals thans wel voor elkeen duidelijk zal zijn:

om haar schamel bezit aan dogmatische waarheden.

Maar vooral:

om haar gemis van datgene wat Christus als het wezen van Zijn Kerk heeft ingesteld:

onze hiërarchie, onze sacramenten, onzen cultus... Hier is het de plaats voor de krachtige taal van Pius XI in zijn encycliek „Mortalium animos" van 6 Januari 1928, over het bevorderen der ware godsdiensteenheid: „Het moge wel den schijn hebben, dat de z.g. panchristenen, wier streven er op gericht is de kerken tot eenheid te brengen, het nobele doel nastreven de liefde onder alle christenen aan te wakkeren: maar, hoe is het mogelijk dat de liefde tot nadeel zou strekken aan het geloof?

Joannes zelf, de apostel der liefde, die in Zijn evangelie als het ware de geheimen van Jezus' Allerheiligst Hart openbaar gemaakt heeft, placht zijn leerlingen onophoudelijk te herinneren aan het nieuwe gebod: „Bemint elkander"; maar aan niemand voorzeker is het onbekend, dat hij volstrekt verbood omgang te onderhouden met degenen, die Christus' leer niet in