is toegevoegd aan uw favorieten.

De pastoor van Ars

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sprak de zuster haar schuldbekentenis, maar de pastoor verroerde niet.

,,Mijn vader ! zei ze dan met lichte stemverheffing. - ,,Spreek uw biecht!" - Opnieuw herhaalde de zuster haar bekentenis, de pastoor bleef onbewogen in den mysterieuzen gloed en zweeg . . . „Mijn vader !"

Spreek uw biecht . - „Maar ik heb niets meer te zeggen". Toen volgde een lange stilte, onverminderd glinsterde het licht over den heiligen man, over zijn zilverwit haar en het bleeke gelaat met de zacht starende oogen, over de beenderige oude handen en heel zijn magere gestalte. Eindelijk kwam er een lichte beweging in de verstarring en hij deed haar een korte vraag: „Mijn kind, hebt gij uw boeteplegingen wel altijd zorgvuldig verricht?" De zuster zag nu haar tekortkomingen op dit punt en beleed haar schuld. Dan gaf hij haar de absolutie en toen de zuster heenging, was het licht verdwenen : ongeveer een uur had zij in den biechtstoel gezeten.

Een fransche geestelijke getuigde, dat hij bij den heilige het verschijnsel der „levitatie" had waargenomen. In het avondgebed was hij zoo dicht mogelijk bij den stoel van den pastoor gaan zitten. Toen deze midden in het gebed de woorden der acte van liefde uitsprak, zag hij duidelijk hoe het lichaam van den heilige zich langzaam verhief van het knielbankje en eenigen tijd zonder steun bleef zweven in de ruimte, terwijl een zwakke aureool van licht glansde boven zijn hoofd. De geestelijke wendde zich om naar de volle kerk, maar niemand gaf blijk van eenige ontroering. Toen het gebed afgeloopen was, verhaalde hij op het kerkplein met geestdrift het wonderlijk gebeuren, dat hij van zoo nabij gezien had.