is toegevoegd aan uw favorieten.

Egmond-verhalen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een beroep doen op hun aller broederschap in Christus.

Ook vanavond stond abt Steven weer over dit voornemen na te denken, hier boven op den zolder. Want hij was de trap opgeklommen, om achteraf, in de schaduw van een der steunbalken, de wapenoefeningen van de broeders even gade te slaan. Mocht hij anders, dan nu en dan tenminste belangstelling toonen voor hun ijverige spiegelgevechten ?

't Is vroeg donker op zoo'n dag achter in November. Stallantaarns hadden ze tusschen de binten gehangen. Iets onheilspellends broeide er in het flakkerend schijnsel, dat rosse lichtschampen ketste uit schilden en helmen. Wisselingen van schaduw en schemer speelden over de zwijgende schermers. Gepantserde monniken!

't Stemde vader-abt vanavond triestiger dan ooit, dit wapenspel van z'n broeders. Waarom toch altijd en overal weer opnieuw strijd onder de menschen? Ging 't niet te ver, dat zelfs zij, mannen van den vrede, zich voor den oorlog moesten gewapend houden?

Het „P a x van hun heiligen vader Benedictus riep in dit sombere avonduur zóó luid in het hart van abt Steven, dat hij het wapengekletter niet langer kon aanhooren. Eer iemand van de broeders hem ontdekt had daarachter in het donker, wendde hij zich om. Liever dan zich hier te ver-