is toegevoegd aan uw favorieten.

De "Holland"

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Hoe komt u er bij! Ik heb veel gevaren eri Helena is jaren op de ansjovis-vangst geweest. Die weet ook wat zee is!"

Ik dacht er eens rijpelijk over na en besloot ten slotte om op het voorstel in te gaan. Helena zou voor het eten kunnen zorgen en Pedro een aardig handje helpen bij het gewone werk aan boord.

Ezel die ik was . . .! Maar laat ik niet op de dingen vooruitlopen. . .

Helena was zielsgelukkig, toen ik mijn besluit mededeelde. Of we er vooral met niemand over wilden spreken, want hun vertrek moest in het geheim plaats hebben. De fascistische autoriteiten van Portugal laten de burgers maar niet zonder meer vertrekken. Om van alle officiële soesa af te wezen, deden we verstandig om de zaak geheim te houden.

Maar de wereld is klein en Helena was waarschijnlijk babbelziek. Want een schuldeiser kreeg er de lucht van en haalde de boel uit het huis. 't Werd een reuze tumult. Helena ging te keer als een furie. Dirk stond verbouwereerd te luisteren naar de niet eindigende mitraillade van Portugese scheldwoorden, die zij op den schuldeiser afvuurde en ik krabde me eens op de kop, me zorgelijk afvragend, of ik niet te overijld had gehandeld door deze mannetjes-putster bij me op de „Holland" te nemen.

Er waren nog meer moeilijkheden. Pedro's pakje stond achter „de schuine deur" en dat wilde hij toch wel graag meenemen, 't Kostuum kostte me 250 escudos. Ik kan niet zeggen, dat het begin erg op rolletjes ging . . .

We spraken af, dat Helena 's morgens al aan boord zou komen. Pedro moest tot één uur werken en zou eerst zijn loon nog beuren.