is toegevoegd aan uw favorieten.

Het fascisme en de nieuwe vrijheid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

noch de nadruk legde op het feit, dat men in werkelijkheid uittrok om een aantal geld-poenen in staat te stellen te protsen en te brassen, noch op het feit, dat evenzeer als kostschooljongens in werkelijkheid geen ridders plegen te zijn, doch wrede brutale slungels, ook de imperialistische ridders niets anders dan plunderende en moordende landsknechten waren. Neen, men stelde niet tegenover het valse ridderschap een werkelijk ridder-ideaal, wortelend in de behoeften van de eigen tijd, doch men concentreerde zijn krachten op het bespottelijk maken van alle ridderidealen. Men grinnikte en zei, dat geen verstandig mens zo iets ernstig nam en dat de enige werkelijke tegenstelling tot het Imperialisme bestond in een goed doorvoede, vredelievende en zich rustig vermakende volksmassa. Dat ook die volksmassa bij nader onderzoek evenmin de „schone” eigenschappen blijkt te bezitten, die men haar toeschrijft, dat ze een naar sensatie hakende, van alle inspanning afkerige, gulzige en wrede, rumoerige en domme horde zou kunnen blijken te zijn, laten we nu nog buiten beschouwing. Doch zelfs als ze dat niet is, en alleen maar een vreedzame, rustig herkauwende kudde, welk behoorlijk mens zou dan genoegen willen nemen met een dergelijk „ideaal”? Ligt het dan niet voor de hand, dat velen, en niet de slechtsten, dan nog maar liever het Imperialisme met al zijn afschuwelijke kanten, maar ook met zijn grootse en trotse bouw en met zijn roep naar daden en gevaren, verkiezen boven het tamme ideaal van het vreedzame geluk?

We hebben hier het voorbeeld van het imperialisme genomen, niet alleen omdat het in de politiek zowel het slot van de vorige eeuw als onze eigen periode beheerst, maar ook, omdat de imperialistische trek, de drang tot expansie,ook in het geestelijk leven van onze tijd steeds meer op de voorgrond is getreden. Men kan nu dat „imperialisme” of „activisme”, zoals Benedetto Croce het in zijn essay over de geschiedenis der 19e eeuw2) noemt, of „dynamisme”, zoals het tegenwoordige modewoord luidt, dat naar ik meen door de futuristen gesmeed werd, afkeuren, zoals dat door de zo juist genoemde denkers gedaan is, maar zelfs in het beste geval, als men, zoals Benda, eeuwige waarden wil verdedigen tegen de vergoddelijking van het tijdelijke, stoffelijke

Zie b.v. Baron Seillière’s „La Philosophie de rimpérialisme”. *) ..Geschichte Europas im neunzehnten Jahrhundert”.

5