is toegevoegd aan uw favorieten.

Echtgenooten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stige en zwakke roofdieren zijn, met allerlei slechte eigenschappen als sluwheid, hebzucht, machtsbegeerte en gelddorst. Waarom God dat alles in de door Hem geschapen wereld duldde ... op die vraag moest hij het antwoord schuldig blijven, maar hij hield in ieder geval rekening met de feiten. Merkwaardig, dat zelfs de voorzichtigste, verstandigste mensch zich vergissen kan, als hij in illusies leeft en vooral, als hij van iemand houdt. Tot dusverre had hij gedacht, dat er twee levens waren: een leven van de buitenwereld en een van het gezin, terwijl hij nu tot het inzicht kwam, dat er maar één leven is. Hij kon er een eed op zweren, dat Antonia niet oprecht tegen hem was. Hoe was dat mogelijk en waarmee had hij dat verdiend, dat zijn kind niet oprecht tegen hem was! Zijn kind .. . kleine Tony. Hoe had zij in zijn oogen gekeken, hoe verstandig, rustig en af en toe zelfs een tikje uit de hoogte . .. hoe had zij af en toe dingen verdedigd, die door niemand bestreden werden. En hoe was zij de kamer uitgegaan, met wat voor vreemde, raadselachtige glimlach om haar mond. Zij was ... ja ... een vrouw! Haar schouders, haar heupen, haar gang.. . alles leek op eens zoo vrouwelijk... Kon het mogehjk zijn, dat die twee vrouwen: zijn vrouw en zijn dochter, samen iets voor hem verborgen hielden? Hoe langer hij nadacht, des te onaangenamer en pijnlij ker werden de gedacnten, die in hem opkwamen. Achter zijn rug was een schrikwekkend gevaarlijke wind opgestoken: een wind van leugen, twijfel en teleurstelling deed het gebouw van zijn leven schudden. Ónmogelijk! Het moest een vergissing zijn. Zijn vrouw was de eerliikste mensch, die hij in zijn vierenvijftig jarig leven ontmoet had. Zij was geloovig, religieus, een heilige vrouw, die bloosde, als zij een ruw woord over het sexueele leven hoorde en wier geheele wezen reinheid en oprechtheid uitstraalde. Hij moest de kwestie met Antonia niet al te tragisch opvatten. Het was niet eens zeker, dat zij iets geheim hield en wanneer zij werkelijk iets geheim te houden had ... wel, wie heeft nooit in zijn leven eens een kinderachtige streek uitgehaald? — Hij ging naar de kamer van Ida.

„En dan is zeer interessant de theorie van Nietzsche over het Tragische. De kern daarvan is ...”

Homola hief zijn blonde hoofd op.

„Waar is Tony?” vroeg Haller aan zijn vrouw.

Ida schrok op, alsof zij uit een andere sfeer kwam.

„Zij is zeker in haar kamer,” zuchtte zij en sloot haar oogen.

„Zoo, dank je, dag meneer Homola,” zei Haller en ging weg.