is toegevoegd aan uw favorieten.

Echtgenooten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Hoe is de ouwe er eigenlijk achter gekomen?” vroeg hij met een spottend-vroolijken glimlach. „Trouwens, wat doet het er toe? Laten wij erkennen, dat wij het wel een beetje verstandiger hadden kunnen inpikken.”

Antonia keek hem met een vragenden blik aan.

„Wij hadden dat heele gedoe niet noodig gehad. Ik begrijp zelf niet, hoe twee verstandige menschen, zooals wij zijn, zulke stommiteiten konden uithalen. Overigens laten we even vaststellen, dat het er niets toe doet, wie hier de schuld draagt: jij of ik, de hoofdzaak is, dat wij heel veel van elkaar houden.”

Antonia hief geërgerd haar hoofd op.

„In ouwerwetsche boeken heb ik wel eens gelezen, dat een man een meisje een liefdesverklaring deed, maar ik heb nog nooit gehoord, dat een man namens het meisje zichzelf een liefdesverklaring deed.” Zij stond geïrriteerd op. „Hoor eens, Zoltan, de kwestie wordt ieder oogenblik onaangenamer. Maar wees zoo goed, die onaangenaamheden ook maar aan mij over te laten. Ik zal dat op de een of andere manier wel alleen klaarspelen. Ga nu alsjeblieft weg en kom niet meer terug. Adieul” Zij stak hem over de tafel haar hand toe.

Haar gezicht was rood van woede en verbittering. Zoltan had haar nog nooit zoo mooi gezien. Hij greep haar hand en het die voorloopig niet meer los, al trachtte Antonia ook herhaaldelijk, zich te bevrijden.

„Luister eens, Tony,” zei hij nog steeds kalm en verstandig, zelfs bijna koel. „Laten wij nu met dat spelletje ophouden, want ons leven is nu op een keerpunt gekomen. Als je het nog niet mocht weten, dan wil ik je wel vertellen, dat ik dol op je ben, sinds ik je ken en dat ik nog nooit zooveel van je gehouden heb, nooit zoo naar je verlangd heb, als op dit oogenblik.”

„Praat toch geen onzin!”

„Tony, laten wij ophouden op den toon te praten, dien wij ons daarom hebben aangewend, omdat... ja, ik weet niet eens, waarom ... misschien, omdat wij onze gevoelens niet willen toonen. In plaats van elkaar ernstig te verklaren, waarom het ging, hebben wij gekheid gemaakt... waarom, dat weet ik niet... misschien hebben wij ons voor elkaar gegeneerd. Goed. Jij gaat met dien toon nog steeds voort, ik schei er mee uit. Wij kennen elkaar al sinds negen jaar. Toen ik hier in Budapest, aan de universiteit kwam, maakte ik al den eersten dag met je kennis. Jij was toen elf jaar en jij kunt je dat alles misschien niet eens meer herinneren. Jij speelde toen tennis. Ik was een jongen