is toegevoegd aan uw favorieten.

Echtgenooten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ie gevonden en zijn we één geworden. Iets mooiers dan dat bestaat er met. Ik dank je wel voor dit leven, ik heb al mijn geluk aan jou te danken gehad. Als ik sterven moet, zou het me spijten jou achter te laten, ik ben bang om jou, omdat ik weet, dat je van me houdt en dat je me missen zult, ik ben bang, omdat je verdriet om mij zult hebben, omdat je alleen te zwak bent en te droomerig. Maar je moet je bij mijn verlies neerleggen. Ik zou graag willen, dat je ook na mijn dood hier in dit huis bleef, waar we zoo gelukkig waren. Begraaf mij op het kleine kerkhof van het dorp, en Ss jij ook eens dood gaat, laat je dan ook daar begraven. Denk veel aan me, breng me af en toe een bloemetje op mijn graf en blijf dan wat met me praten. Van andere menschen moet je je niet veel aantrekken, je kunt moeilijk vrienden maken, achter vrouwen moet je niet aanzitten, maar je hoeft ze ook niet uit den weg te gaan. Hoe makkelijker jij het leven hier op aarde zult dragen, hoe vrediger ik in mijn graf zal rusten. Liefde is meer, dan de verbintenis van twee sterfelijke lichamen. Maak je leven aangenaam, ik vraag je niet me trouw te blijven, voorbijgaande oogenblikken en leege formaliteiten beteekenen niets meer voor ons. Je kunt me toch niet meer uit je leven schrappen, en dat wil je zeker °ok niet, ons huwelijk duurt tot het eind van ons leven ... ik wilde je alleen vragen deze kamer, waar je met mij geleefd hebt en waar je ook afscheid van mij zult nemen, af te sluiten en in denzelfden staat te laten, als ze nu is. Deze kamer hoort aan ons, hier mag niemand anders komen. Dat moet je me beloven. Je mag ook niets weggeven. Mijn kleeren moeten op hun plaats blijven, niemand mag ze aanraken, alleen jij. Mijn moeder mag ook niets aanraken, geen stuk. Maar jij moet haar soms opzoeken. Ga soms bij mijn toilettafel zitten en kijk in den spiegel, waarvoor ik zat, om me voor jou mooi te maken. Strijk soms over mijn kleeren, die ik droeg om jou te behagen. Ga ook soms op ons bed liggen en denk aan onze gelukkige liefde. Maar verdriet mag je nooit om me hebben. Menschen moeten allen sterven, wij zijn tenminste gelukkig geweest. Je moet glimlachen, mijn jongen, je mag mijn laatste dagen niet moeilijk maken door je verdriet. En na mijn dood mag je ook niet verdrietig zijn ... En laten we er nu niet verder over praten.”

Zoltan had eerst nog geglimlacht, maar langzamerhand was er een verstikkend gevoel in hem opgekomen en plotseling liet hij zich over het bed vallen en snikte het uit. Antonia glimlachte mat en streelde zijn haren.