is toegevoegd aan uw favorieten.

Het keizerlijke Weenen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Bij de groote ceremoniën, gehuld in zijde en fluweel, omringd door prinsen en aartshertogen, geleek zij een klein meisje, dat zich verveelde.

Zeer wilskrachtig en met een zeer levendigen geest, 'mengde ze zich gaarne in staatszaken.

Ze hield van Frankrijk en bewonderde Napoleon. Met alle kracht hoopte ze op een revanche en de verheffing van Reichstadt tot de keizerlijke waardigheid. En ze maakte geen geheim van deze gevoelens, zoomin tegenover de familie als tegenover de ministers. Er was niemand, die haar durfde tegenspreken, zelfs Metternich niet.

Dikwijls zag men hen samen, aartshertogin Sophie en Reichstadt, te paard in de lanen van het Prater of des zomers in de tuinen van Schoenbrunn.

Het zpmerpaleis aan den rand van Weenen met zijn *alf Fransche, half Italiaansche architectuur, verborg achter zijn gele fagade met groene luiken en bruin verweerde pannen een reeks zalen in zwaren barokstijl. Porseleinen kachels, rococo-meubels, mollige tapijten, familieportretten schiepen er echter een sfeer van behagelijkheid, schonken aan deze statievertrekken uit den tijd van Maria-Theresia een zekere „Wiener Gemütlichkeit”. Over de terrassen en tuinen, in den stijl van Lenötre, zag men in de verte, tegen den horizon, de zwaar gedecoreerde glorietta.

Het appartement van Reichstadt was gelegen boven dat van Sophie. Dikwijls daalde hij des morgens de kleine trap af, die hun appartementen verbond. Samen gingen ze dan den tuin in. Op zijn arm droeg Reichstadt den kleinen Franzi. In den privé-tuin, een lange, met rasterwerk afgezette strook langs den linker-paleisvleugel, met kiosken en bassins, zetten zij zich neer. Franzi, op de knie van zijn grooten neef, speelde met diens horlogeketting. Reichstadt hield van kinderen en de attractie