is toegevoegd aan uw favorieten.

Het keizerlijke Weenen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

is gesproten. Altijd dezelfde kracht op verschillende wijze vereerd naar volk, zeden en ontwikkeling. Overal en altijd hetzelfde streven de eeuwig ontastbare macht van het scheppen en het zijn in tastbaren vorm te dwingen. Gij, Schepper van den menschelijken geest, laat ons voortschrijden in oprechte erkenning, in den arbeid van de veredeling van het denken”.

Deze regels geven een diepen blik in het wezen van Rudolf. Het moet een zeer krachtige, zeer zelfstandige, diep denkende geest zijn geweest, die zich aldus aan de traditiën van het geloof en van zijn huis ontworstelde.

Rudolf en Wilhelm

„Thuis word ik omtrent de groote vragen der politiek in zoo volkomen onwetendheid gelaten, dat mij iedere controle op de juistheid van mijn indrukken ontbreekt”, klaagde de kroonprins op een leeftijd, waarop zijn vader reeds lang de buitenlandsche politiek zelfstandig had geleid.

Bekend was Rudolfs antipathie tegen Pruisen Het Oostenrijksch-Pruisisch verbond werd door hem als een noodzakelijk kwaad aanvaard en zijn vriendschappelijke betrekkingen tot den jongen Keizer Wilhelm waren van zuiver officieelen aard. Voor den Duitschen Keizer zelf wa,s het volstrekt geen geheim dat den jongen Habsburger: „die Idee des Preuszentums in der Seele verhaszt war”. Omgekeerd stuitte hem Rudolfs spotten met kerk en geestelijkheid.

Rudolfs afkeer van den „hartgesottenen Junker und Reactionnar”, gelijk hij Wilhelm noemde, was algemeen bekend. In een vertrouwelijken brief van 1888 lezen we onder meer: „Wilhelm II maakt zich op om een groote verwarring in het oude Europa te stichten, dat gevoel heb ik. Hij is er volkomen de man toe, van een gods-