is toegevoegd aan uw favorieten.

Het keizerlijke Weenen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de belichaming van den gentleman op den troon van de laatste Duitsche keizersdynastie. De bitterste ervaringen, de felste slagen van het noodlot hadden zijn wezen in den grond onaangetast gelaten. Tegenover allen, die hem dienden, stond hij met de mildheid van den door het leven gerijpten man. Zoo verklaart zich ook het feit, dat alle staatslieden en hooge ambtenaren, generaals en adjudanten, kortom allen, die in den loop der jaren met hem hadden samen te werken, geheel gevangen waren in den ban van dezen uit de oude wereld in een gansch nieuwen tijd overgeganen Europeeschen gentleman.

„Ge ziet in mij den laatsten Europeeschen monarch uit de oude school!”, zeide hij tot den president der Vereenigde Staten, Theodoor Roosevelt, toen deze hem in Weenen een bezoek bracht. En daarmee had hij zichzelf volkomen gekarakteriseerd. Het beeld van den ouden Frans-Joseph was door den loop der jaren in Weenen populair geworden. De jongere generaties, die twintig en meer jaren na Solferino en Königgratz waren geboren, zagen in hem het symbool van Oostenrijks levenskracht. Men bewonderde en vereerde den grijsaard, die zijn jaren met ongebroken kracht droeg. ‘) En nimmer kwam deze liefde voor den ouden vorst sterker tot uiting dan in Juni 1908, toen de 78-jarige Frans-Joseph zijn zestigjarig regeerings-jubileum vierde.

Het was een grootsche huldiging van alle volken der Oostenrijksch-Hongaarsche monarchie, een huldiging in den vorm van een historischen optocht, waarin deputaties uit alle deelen van het rijk, in hun nationale kleederdrachten, den ouden Keizer nog eenmaal het kleurig beeld voor oogen tooverden van de volken, waarover hij zestig jaar lang den scepter had gezwaaid. Eenigen tijd tevoren had een zanghulde van alle Weensche schoolkinderen op het reusachtige terras van Schoenbrunn het

*) Redlich: Kaiser Franz-Joseph.

198