is toegevoegd aan uw favorieten.

Ik, Claudius

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

rius gegeven lijst. Het voornaamste slachtoffer van deze absurde aanklachten was Arruntius, het oudste en waardigste lid van den senaat. Augustus had een jaar voor zijn dood gezegd, dat als Tiberius er niet zou zijn, hij de enige zou wezen die tot keizer gekozen kon worden; Tiberius had al eens geprobeerd om hem schuldig te verklaren aan verraad, maar zonder succes. De oude Arruntius was de enige overgebleven schakel met het tijdperk van Augustus. Bij de vorige gelegenheid was er zo’n wrok ontstaan tegen zijn beschuldigers, al werd aangenomen dat zij handelden op aanstichten van Tiberius, dat zij zelf in een proces gewikkeld werden, veroordeeld wegens meineed en ter dood gebracht. Ditmaal was bekend, dat Macro kort geleden een twist met Arruntius had gehad over geld en zo werd het proces verdaagd tot Tiberius de opdracht van Macro bevestigd zou hebben. Tiberius verzuimde te antwoorden op het verzoek om inlichtingen van den senaat, waardoor Arruntius en de anderen enigen tijd in de gevangenis moesten blijven. Tenslotte stuurde Tiberius de vereiste bevestiging en er werd een dag voor het hernieuwde proces vastgesteld. Arruntius had besloten zichzelf te doden, voordat het proces afgelopen was, zodat zijn bezittingen niet verbeurd verklaard zouden worden en zijn kleinkinderen niet tot armoede zouden vervallen. Hij was bezig afscheid te nemen van een paar goede vrienden toen het nieuws van Tiberius’ ernstige ziekte hem bereikte. Zijn vrienden smeekten hem den zelfmoord uit te stellen tot het laatste ogenblik, omdat, als het bericht juist zou zijn, er een goede kans was, dat hij Tiberius zou overleven en dat hem door zijn opvolger gratie verleend zou worden. Arruntius zei : „Neen, ik heb te lang geleefd. Mijn leven was moeilijk toen Tiberius de macht met Li via deelde. Het was haast ondraaglijk, toen hij die met Sejanus deelde. Maar Macro heeft zich nog groter schurk getoond dan zelfs Sejanus en, let op mijn woorden, Caligula zal, met zijn opvoeding op Capri, zelfs een nog slechter keizer zijn dan Tiberius. Ik kan op mijn ouden dag niet meer de slaaf worden van een meester als hij.” Hij nam een pennemes en sneed de slagader van zijn pols door. Iedereen was zeer ontdaan, want Caligula was een populaire held en men verwachtte van hem, dat hij een tweede en betere Augustus zou zijn. Niemand dacht eraan hem zijn voorgewende trouw aan Tiberius kwalijk te nemen : hij werd integendeel zeer bewonderd, omdat hij zo handig geweest