is toegevoegd aan je favorieten.

Spel van vier

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Céline nam Leo's arm.

Noes schrikte van hun binnenkomen.

Leo liep op haar toe, zei luchtig-weg: „een figuur als modder, Noesje!"

Zijn toon kwetste haar. Zij sprong op.

„Dat wist je vooruit!" verweet ze driftig. „Ik wist, dat ik 't niet kon, maar jij... jij..."

Ze viel neer op de divan, schreide uit in haar handen. Leo stond er bij, verlegen en geërgerd.

„Kind! waarom maak je er zoo'n drama van?" vroeg hij kregelig.

Céline duwde hem zonder omslag op zij:

„Kun je niets anders zeggen?" spotte zij. ,,'t Is jouw schuld."

Nu lachte Leo.

„Lief van je, Célien, dat je 't opneemt voor mijn vrouw. Noesje, als 't mijn schuld is, vergeef Jt me dan."

Hij trok Noes omhoog in zijn armen, zoende haar mond, heet van tranen.

Noes keek Céline aan.

,,'t Spijt me zoo," zei ze zacht. „Om u."

„Lex heeft 't er schitterend afgebracht," vertelde Leo.

Noes zuchtte.

„De suite heeft u goed begeleid," prees Céline, maar Noes voelde er een vriendelijkheid in.

„Nu, ik moet naar beneden. Kom je ook?"

Leo ging naar de deur.

„Moet ik?" vroeg Noes.

„Natuurlijk. Frisch je een beetje op en kom dan."

„Speelt u nog meer?" vroeg Noes aan Céline.