is toegevoegd aan uw favorieten.

Op de drempel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij leek mij een narcis Zo rank en zo slank,

't Kopje gebogen Als onder 'n droeve last.

Maar in haar ogen Was 'n stil verlangen,

Toen zij mij vond.

Zo zag ik haar voor 't eerst,

Die in mijn dromen,

In koele troost gleed langs mij henen,

Omgeven door de lelieblanke reinheid Van de sfeer, waaruit zij was verschenen.

Op haar wangen was de fijne blos Van de appelbloesem in haar volle pracht, Wisselend tot aan de wasse bleekheid van de nacht, Die mij 't naderen van haar dood verried.

Op het blanke voorhoofd,

Blauw dooraderd,

Las ik 'n ongekende smart,

Maar van 'n lijdend mensenhart.

Haar stem klonk donker,

Vol van ingehouden tranen,

Toch lieflijk van geluid.