is toegevoegd aan uw favorieten.

Dokter Heldring's groote conflict

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eindeloos en de hitte een nooit aflatende kwelling. In de kentering waren de bladstille nachten zwoel en de atmosfeer zwaar van vocht, zoodat ze halve nachten niet slapen kon. Dan voelde ze haar lichaam eindelijk als een complex zenuwen, die tot het uiterste gespannen snaren leken. Het was haar onmogelijk in bed te blijven, waar onder de klamboe de lucht zoo broeiend was, dat ze dacht er in te zullen stikken. Ze verwisselde haar doorweekte nachthemd voor een droog en liep op Moote voeten rond, zat soms een poos, zoo in haar nachtkleeding in de voorgalerij, totdat de zwermen muskieten, die op haar aanvielen haar noodzaakten weer achter de klamboe te vluchten. Bernard sliep rustig door, en terwijl ze zorgde zoo stil mogelijk te bewegen om zijn slaap niet te storen, haatte ze het tegelijk, dat hij daar rustig slapen kon en er zich niet om bekommerde, hoe zij zich aftobde. Ze wist zich onredelijk — ja, ze wist, dat ze er een boosaardig genoegen in had onredelijk te zijn.

In den nanacht sliep ze dan eindelijk in, en als om zes uur het huis ontwaakte, lag ze in een loodzwaren slaap gedompeld, waaruit Hansje haar ongeduldig wakker riep.

Ze ging 's morgens niet meer naar de kliniek om Bernard te zien; ze kon zich best voorstellen, hoe hij z'n nassi goreng at, en ze kon zich wel droomen hoe hij daar zat op z'n stoel naast z'n tafel met antiseptica, handpalmen en voetzolen inspecteerend, met opgestroopte mouwen hanteerend zijn toovermiddel, waarvan de inlanders den naam, dien ze in den loop der jaren wel opgevangen hadden, als een bezweringsformule uitspraken: „minta 0 di salversan, toewan dokter; minta obat neöh-saiversan."

Nee, daarvoor hoefde ze die afgezaagde aloon-aloon niet om te loopen. Ze bleef thuis, sleepte de morgens door met futiliteiten van bezigheden, die bovendien, zooals ze zich sarcastisch voorhield, nutteloos waren, daar zij ze even-

') verzoek.