is toegevoegd aan uw favorieten.

Dokter Heldring's groote conflict

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

haar wezen terughield, zoodat er geen contact van mensch tot mensch ontstaan kon.

Hij vroeg haar niet meer mee te gaan op zijn ziekenbezoeken om zichzelf en haar het pijnlijke van een weigering te besparen. De avonden samen, die vroeger altijd te kort geweest waren, vielen nu hen beiden lang. Uren zaten ze zwijgend tegenover elkaar in de voorgalerij. De nacht stond groot en eenzaam om het huis. Van de verre bergen maakte de wind zich los en streek suizelend neer over de wijde aloon-aloon. In de toppen der tjemara's ontwaakte een ruischen als van een verre zee. De breede voorgalerij leek een spookachtig holle ruimte, waar de lamp, als eenzaam klein lichteilandje in de diepe duisternis, traag heen en weer schommelde op de windvlagen. Tegenover elkaar, verloren in de groote ruimte, zaten ze daar als op een verbanningsoord.

Soms kon Hetty dan uit haar boek opkijken en om zich heen zien, alsof ze zich afvroeg, of dit heele bestaan hier werkelijkheid of zinsverbijstering was. Dan stond ze op, liep rusteloos heen en weer, en leunend over de balustrade keek ze uit in de suizende stilte van den nacht. Deze wind woei haar altijd een heimwee aan, heviger dan de felste zonnegloed in haar opriep. Hoe smachtte ze ernaar een Zuidwester storm om haar ooren te hooren gieren, koude regenvlagen te voelen striemen in haar gezicht. Hoe smachtte ze naar het leven, het bruisende, verrukkende leven, zooals ze het eens in de vrijheid van haar zorgelooze jeugd geleefd had.

En opeens kon ze dan haar armen om Bernard's hals slaan en haar tenger lichaam tegen hem aandrukken. „Je ben toch m'n eenige vriend hier in dit vreemde land, wie heb ik anders dan jou?" scheen dit onstuimig gebaar te willen uitdrukken.

Hij begreep haar verlangen, dat niet meer los te maken was van haar heimwee. Wat was het anders dan een vlucht