is toegevoegd aan je favorieten.

Dokter Heldring's groote conflict

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

had veel succes gehad met z'n werk; in vakbladen was er de aandacht op gevestigd, wist ze van Van Haeften.

Daarna zweeg ze als uitgeput en staarde afwezig voor zich uit.

„Je hebt je thee vergeten," merkte haar moeder op, toen ze opstond om weg te gaan.

Gehoorzaam dronk ze staande de koud geworden thee.

„Laat maar," zei ze tegen Ria die haar uitlaten wilde, en gaf haar een zoen, „ik kom er wel uit."

Ze sloeg haar arm om haar moeder heen en vlijde haar wang tegen het dunne grijze haar der oude vrouw. Een brok schoot haar in de keel. Ze kuste haar snel en ging zonder een woord de deur uit.

Ria keek haar verwonderd na; het was hun gewoonte niet elkaar te kussen.

In de gang stond ze stil, luisterde even en glipte toen de kamer der kinderen binnen.

„Is Mamma daar?" kwam er een slaperig stemmetje uit Hansje's bed. Op haar teenen snelde ze in 't donker naar hem toe.

„Hier, lieveling, hier is mamma," ze greep zijn tastende handjes en legde ze om haar hals. „Je moet slapen, m'n schat; vin je 't prettig bij Oma; Oma is lief, hè; je vindt het toch heerlijk om bij Oma te zijn?"

Hij gaf geen antwoord meer; was al half tegen haar aan genesteld in slaap gevallen. Ze legde hem behoedzaam neer, en luisterde naar z'n rustige adem.

Toen boog ze zich over Gerards bedje, legde haar arm onder z'n kussen en drukte zoo het slapende kind aan haar borst.

„O, God," bad ze, „vergeef het me, ... hoe kan ik anders ... vergeef het me, o God."