is toegevoegd aan je favorieten.

Doolhof

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heeft haar kop thee in de hand zonder te drinken. Het evenwicht in haar lijkt afhankelijk te zijn van dat waarin haar kopje gehouden moet worden. Zóó, als op het koord een danseres...

„Laten wij straks een poos gaan wandelen. Dit is het geschikte oogenblik," zegt Bongers met gedempte stem.

Peggy schrikt even; zij was hem vergeten.

„Ja," zegt zij en zet het kopje neer; „dadelijk dan maar; nu niemand op ons let."

Zij gaan ongemerkt de kring uit.

„Kent u de Lucassen al lang?" vraagt zij.

„René is een schoolkameraad van mij. Het was een wilde, roekelooze jongen, zonder „zit", zooals zijn leeraars dat noemden. Vlug van begrip, maar zonder lust in studie; een zwerver, een zoeker van avontuur; met een goed hart. En een trouw kameraad."

„Een trouw echtgenoot toch niet."

Bongers lacht even. „Is dat zoo bekend, zelfs in Holland?"

„Ach... welke man is er nu trouw in de liefde?"

Hij wacht even. „Is dat je ervaring?"

„Ja. In mijn omgeving heb ik tenminste geen trouwe mannen gezien. Soms lijkt het van wèl — dan denk je: wat een gelukkig paar. Maar als je ze beter kent... Ach, 't is misschien ook maar een ideaal."

„Daarom des te mooier," zegt hij. Dan, een beetje luchtig vervolgt hij: „Het is ook een al te gecompliceerd geval om zoo eventjes te beoordeelen. Ik denk