is toegevoegd aan je favorieten.

Doolhof

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Goed."

Loom gaat zij naar haar kamer om zich gereed te maken. Alfred heeft een taxi besteld en brengt haar naar het station.

In den trein is het niet vol en in het compartiment van de eerste klasse waarin Alfred haar heeft gebracht (ofschoon zij derde wilde reizen) zit zij voorloopig alleen. Zij laat haar oogen werktuigelijk dwalen over het landschap. Het is lichter geworden; de dunne rafelige wolken van een haast doorschijnend grijs trekken weg; het blauw van den hemel wordt zichtbaar. Hier en daar duiken in het groene land boomen op, fel geel of roestig bruin, en in het water van de slooten begint flikkerend de zon te weerspiegelen.

Zij let er niet op. Haar oogen schijnen de beelden op te nemen zonder ze door te zenden. Zoo was t in Italië ook. Hoeveel schoonheid weerkaatste zich in haar oogen, waarvan zij niets behield.

Haar bewustzijn is naar binnen gekeerd. Zij ziet wel hoe bij het zitten haar schoot zich welft. Het kind... schrik van haar dagen en nachten. Over twee maanden kan het geboren worden. De dokter bevond alles normaal. Zij heeft hem — een ouden vriend van Alfred — haar geheim moeten vertellen. Den man van wetenschap kon niets verborgen blijven. Maar haar ouders... haar moeder! Opeens breekt het angstzweet haar uit. Wat zal haar moeder denken als het kind wordt ge-