is toegevoegd aan je favorieten.

Rood paleis

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

frissche, naïeve luxe, zijn vele bekende gelaten van meisjes en mannen, cliché geworden. ]Met zijn wijn en zijn blokjes kaas voor zich, gebracht door de correcte dienster Mietje, j verloor hij zich in openoogsdroomen. Hij zag i niet de negerinnen en Finda, hij zag het doodskopje Lucidarme, en had het visioen van de larven aan de vensters, — heel even. Zijn liefste meisjes zaten bij hem, Friolise en Labelliflos. Hij hield van ze met een genegenheid in het abstracte. Zijn fantasie werd i werkzaam, hij begon te vertellen, ze luisterden.

— Toen ik dan uit dat dorp kwam, ik weet > de naam niet meer, vond ik een weg van glas.

Ik heb nooit meer zoo'n mooie weg gezien, i Het glas lag in zeshoekige blokken naast [ elkaar, het was spierwit melkglas. Je kon de voegen tusschen de blokken zien, maar i heel fijn. Het was niet glad, je liep er zoo i prettig op dat je in het geheel niet moe werd.

Ik denk dat het een melkwit kristal was, i want het gaf het geluid van een schaal van ; kristal waar je tegenaan tikt. Bij iedere stap I die ik deed klonk dat geluid, een soort van ! muziek, dan weer met hooge tonen en dan met lage. Op den duur hoorde ik er een wijsje in, maar ik heb het niet onthouden. Zulk een , vreemd wijsje.