is toegevoegd aan uw favorieten.

Parade gaat door!

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Willem Van Weele Caers in dit stadium van zijn leven, in zijn hart een Jongetje was, zoo'n dwepend boekenjongetje van Henri Borel. En zulke jongetjes denken aan geen winter, vooral niet als ze ministerszoontjes zijn en altijd gewoond hebben in huizen met centrale verwarming. Eigenlijk weet ik ook niet eens heel zeker, of Willem dat allemaal wel precies zoo heeft gedacht dien morgen dat hij van onder den kastanje wegliep van Anna, die het heusch zoo kwaad in het leven niet meent, die graag ,ieder het zijne' gunt, zooals haar spreuk is, en die bij haar vriendinnen haar zwagertje prijst als een presentabel jongmensch sedert hij niet meer met jodenjongens omgaat, haar dochter niet meer aanzet om juweelen te verkoopen en geen ingezonden stukken meer schrijft over dingen waarvan hij toch immers zelfs nu nog geen verstand kan hebben! Misschien heeft Wim daar boven op het duin wel heel andere dingen gedacht en Mary heeft hij daar zeer zeker niet ,verleid'. Dat gebeurde eerst een paar maanden later, in den nacht van een fuif waarin zij beiden veel gedanst en meer gedronken hadden dan goed voor hen was. Waarom droeg Mary dien avond ook zulk een dun baltoiletje en waarom moest zij haar eerste schaamte dien zomer daar in de bosschen van Westhoven aan Wim hebben prijsgegeven? C'est le premier pas qui coüte, en al was Mary in Den Haag en Zwitserland bedorven, zij heeft dat zoo weinig ooit zelf geweten en begrepen als zij de verzen van Rimbaud begreep. Wat zij begreep, dien nacht te Wassenaar, waarop iedereen haar engagement met den charmanten, rijken Toon Van Kaatsheuvell verwachtte, zoo dat Anna het reeds (o, heel erg in 't geheim en met alle reserves