is toegevoegd aan je favorieten.

Parade gaat door!

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mmm

melk en bracht de vlieg behouden naar den rand van het glas. Er werd geluid voor het eten en zij konden het gesprek niet voortzetten. Na tafel nam Frau Steckmeier Willem terzijde en vroeg of hij er tegen zou hebben dat Dr. Schulz met hem zijn slaapkamer deelde. Nietwaar: het was de conditie? Als het huis vol werd? En nu was het vol. Herr Von Weele betaalde toch ook wel bitter weinig.... Zij zag hem met een zekere verlegen spanning aan. Het woordje ,Van' voor Willems naam heeft haar van den aanvang af geïmponeerd. Zij behoorde tot het oude régime: ,verarmde adel' bleef adel. Als Herr Von Weele het heel erg mocht vinden.... Herr Von Weele vond het niet erg, of liever: hij vond dat wèl (de man leek hem niet bijster zindelijk), maar hij begreep dat hij zich moeilijk tegen de regeling kon verzetten.

— Ein ganz netter Mensch, stelde Frau Steckmeier hem gerust. De heeren waren bovendien collega's. Der Herr Doctor werkte in het groote orientalische Buch-Geschaft van de firma Hollendorff. Am Thomasring.

Toen Willem dien avond thuis kwam (hij had aan de vrouw het boek gebracht) vond hij den heer Schulz al in bed. De donkere haarstrengen lagen als de pooten van een reuzespin om zijn hoofd gestraald op het kussen.

— Wir werden bald Krieg bekommen!

— Wie so?

De Doctor tilde een hand boven het dek. Een kleine hand met korte, breed uitloopende onverzorgde vingertoppen.

— Wir plaudern darüber 'snachste Mal. Jetzt Schluss bitte.