is toegevoegd aan uw favorieten.

Parade gaat door!

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

boven onze hoofden de sterren als een eeuwig ver raad! Hij sprak van het plekje waar onze wieg stond; van de kamer waar onze moeder zat toen wij aan haar voeten speelden; van het straatje waar wij schoolgingen. Daar hebben wij ons hart moeten achterlaten. Misschien ligt het ergens op een wei of in het duin bij de brokstukken van een vergeten vlieger. Toen de mensch zijn Hart verloor heeft God er hem de Verbeelding voor in de plaats geschonken. Blauwe vogel in een zijden zak. Maar zij was als de winden in den zak van Ulysses, die, losgelaten door ongeroepenen, dood en verderf zaaiden over de wereld. Nu zwierf de blauwe vogel verwilderd door het Heelal en zette zich, hongerig, op de schrijftafels van schoolmeesters en diplomaten. Er zou een sprookje van te schrijven zijn!...

Willem zag de zon links van den heuvel; haar stralen prikten hem vinnig in het gelaat. Als, langzaam tegen de helling op, er een boerekar was voorbijgegaan, getrokken door twee sloome ossen, proefde hij den nasmaak van het opgedreven stof als een scherp poeder aan zijn verhemelte. Nog lang zag hij de grijze oogen van het meisje, dat op bloote voeten naast het groote, trage wiel ging, in schuwe nieuwsgierigheid op hem gevestigd. Hij dwong zich tot een stevigen wandelpas.