is toegevoegd aan je favorieten.

Als de wereld donker is...

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

’s^r vonds zingen de spoken op de rots/\ toppen. Dat is een ellendig geJl \.hoor; het schalt door het dal of er niets is dat de geluiden terug kan kaatsen naar de donkere hemel. Maar echt pleizier van hun zingen beleven de spoken tegenwoordig toch niet meer; ze hebben geen succes, ze voelen zich overbodig, de menschen zijn niet langer bang.

De menschen zeggen: „... .het is een roestig scharnier — het is de wind in de schoorsteen — het is mijn verbeelding.” En dan nemen ze broom of alcohol, en zetten de radio aan, en dansen.

„Dansen 1 Dat kunnen wij ook”, murmelen de spoken. Ze glijden in lange rijen, macaber en verschrikkelijk, door het leven van de menschen.

Maar de menschen zeggen: „ — het lijkt maar zoo — het is de weerspiegeling van de maan in het water — het is de tocht door de gordijnen — het is hysterie — het is niets.”

„Ik vind het tenminste geen leven”, zei het spook Elisabeth. „We doen de moeilijkste dingen, maar niemand is meer bang.” Ze staarde somber in de pap,