is toegevoegd aan uw favorieten.

Intieme revue

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En Gravin Knal zei: „Er is toch iets in Hongaren, dat je aantrekt." En wij zeien: „Hij is veel te bescheiden. Hij hoort hoogerop." En Papa zei: „Maar hij slaat er zich toch maar doorheen. Een Hollander zou al lang bij de pakken neergezeten hebben.... Ik zie niet in waarom Höllandsche vioolmenschen altijd op straat moeten staan, onder een boom, met een omgekeerde hoed.... Geen schaamtegevoel.

Arpadkhaia ging dikwijls met z'n Stradivarius uit eten, en toen ie eens uit eten ging bij de Foncken, waar ik later aanliep, zag ik 'm daar t hof maken aan de verdwaasde Marietje. Dat kind is net gèk, maar dat moet zij weten. Arpadkhaia keek haar aan met plotseling ongunstige oogen en zei dat ie in Berlin een vrouw gekend had, „eine reizende Frau...." En hij legde z'n sigaret op de sierbijbel en glimlachte tegen de vuurroode stumper en zei dat ze er op leek. ,,Sie sind diese Frau sèèèèèhr ahnlich." En toen stond Marietje op om te bellen. Ze droeg iets blauws en wist zélf niet hoe léélijk ze was, anders had ze niet zoo verheerlijkt loopen kijken.

Ik ging weg. Ik kan zoo iets niet aanzien. En Mama zei: „Een kunstenaar möèt zich niet binden." Maar vanaf dat moment ben ik lont gaan ruiken tot Gravin Knal een klap op haar hoofd heeft gekregen met de Stradivarius, want een paar dagen daarna verscheen er een juffrouw uit Haarlem op het tooneel met gestopte toppen. Die juffrouw zei dat ze de vrouw was van het portret in de rok van Papa, dat overal buiten hing, en ze zei: „Hongaar? Hij?