is toegevoegd aan uw favorieten.

De verborgen dissonant

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

I.

Hélène lag op den divan en sluimerde.

Naast elkaar, met een even raken van de toppen, haar kleine handen uitgestrekt op haar tulen schoot.

Ivoren sierselen op een souplesse van bleek saumon.

Zij sluimert en zij is vele malen schoon.

De teint dezer handen wisselt met ieder oogtrillen van den man, die in overgegeven aandacht naar haar staart.

Zijn liefde voor deze handen is een liefde geheel op zichzelve en met geen andere te vergelijken, een liefde met volkomen eigen leven, compleet als een organisme en vooreerst volledig afgezonderd van de liefde voor deze vrouw.

Deze liefde heeft met geen andere iets uit te staan, noch met de liefde voor de andere deelen van haar volmaakt lichaam.

De diepe kobaltkleur van een medaillon, hangend aan een dim kettinkje om haar hals, contrasteert romantisch met de weeke vloeiing der handen.

Klaar zingen dunne wijzen hun verlangend chanson d'amour en het salonklokje waarschuwt met zilv'ren tik.

Deze handen zijn wonderen van rhythme, lenigheid en vorm, zij kunnen zwevend gaan, zij maken een sierlijk entrée, zij slapen, zij droomen en ontwaken.